΄Απραγη που καθόσουνα καιρό και δεν χτυπούσες
μου δωσες την εντύπωση ότι με καρτερούσες
για αυτό και εγώ σκαρφάλωσα για να σε κατεβάσω
(είναι ο χαλκός πανάκριβος θα τον εξαγοράσω)

Σε αγγίζω σε μετακινώ με χίλιες προφυλάξεις
μην και χτυπήσεις ξαφνικά και με ξεφταλαγιάσεις
είναι για τα ελληνόπουλα ο κίνδυνος ετούτος
πότε καμπάνες να χτυπούν, πότε κανένας κούκος

(είναι μες το επάγγελμα εκτός από φιλάκια
τα βρώμικα χεράκια μας να δένουν βραχιολάκια)

Τα βασικά μαθήματα απ’ τις κλοπές αρχίζουν
μετά τα όπλα και οι μπουνιές καλά το συνεχίζουν
και το πτυχίο σφραγίζεται «ληστεία μετά φόνου)
κι όλα τα μπογαλάκια μας, βαλίτσες και επ ώμου

αλλιώς ανία στο τσαρδί και οι γκόμενες πεινάνε
άμα σου λείπει το ρευστό, τι στο καλό να φάνε;

Τον πιάσαμε τον στόχο μας 25 οι καμπάνες
πάνω στο Dαtsun θα ανεβούν, να φάνε οι
φαγάνες

΄Υπνε που παίρνεις τα παιδιά πάρε και τον παπά μας
να μην ξυπνήσει στην κλοπή και βρούμε τον μπελά μας
εμείς δεν φρονιμεύουμε ζούμε έτσι για πλάκα
και ένας τον άλλο προσφωνεί «τι κάνεις βρε μακάκα;»

Σκέψη δράστη αναφορικά με το επιτρεπτό της πράξης
από τον ύψιστο για το κλέψιμο καμπάνας:

Μου έδωσες το ελεύθερο να κλέψω την καμπάνα
συγνώμη για το γεγονός ζητάω από την μάνα
αυτή που όταν με γέννησε το λάθος αγνοούσε
και η κοινωνία αργότερα σχολειό δεν απαιτούσε

(όσες καμπάνες κλέψαμε τόσα τα κρίματά μας..
τι θα κρεμάσουν αντ’ αυτών εις τα καμπαναριά μας;)

Το ηθικό και λογικό θα ήτανε τα κεφάλια
από τα βέβηλα κορμιά που έχουν μαύρα χάλια
και δεν τους άγγιξε ποτέ καμιά σχολειού παιδεία
γι αυτό και όλες οι πράξεις τους γεννούν την αηδία!