Ρεζερβέ το μαγαζί

Ποιο φύλλο πάλι να τραβήξω για να μπορώ να κυβερνήσω

που τρεις και ο κούκος μείναμε και τα κρασιά μας πίναμε

Εκκλήσεις κάνω βοηθείας και όχι κινήσεις μαστροπείας

που συνειδήσεις διαφθείρουν και  την κατάντια μου οικτίρουν..

Βγήκα στη ρούγα το λοιπόν να βρω λεβέντες με παρόν

και μέλλον για να με συνδράμουν και το κομμάτι τους να κάμουν.

Πόσοι σε μένα επενδύουν για να μπορούν να με ενδύουν

στην κρίση να επιβιώσουν και το τομάρι τους να σώσουν;

΄ Εχω καρδιά πολύ μεγάλη και γύρω μου όλοι παπαγάλοι

που το κουτάλι μου κοιτάνε και αν κάτι θέλω με ρωτάνε..

΄Εχουν τη μέση τους σκυμμένη, και την ψυχή τους πεθαμένη

και όλες οι  κόκκινες γραμμές τους έχουν  ξεβάψει απ’ τις πορδές τους..

΄Ετσι η πιάτσα μας δουλεύει, και όλα τα θύματα αγναντεύει

που περιμένουν να γυρίσει ένας τροχός για να κερδίσει

ένα κομμάτι ο πεινασμένος, ο άνεργος και  απολυμένος..

Από τον οίκτο τον δικό μου δίνω μια πρέζα στον λαό μου

τώρα που όλα θα τελειώσουν… και τα μνημόνια θα δώσουν

καρπούς στα μνήματα χαμένων όλων των δολοφονημένων..

Μα δεν γκρεμίζονται εκκλησίες με όλες αυτές τις συμπαιγνίες

που παίζουνε σαν θεατρίνοι όλοι της κλίκας οι δελφίνοι;

Πως μας χωράει αυτός ο τόπος  και δεν ευρίσκεται ένα τρόπος

ένας λαός να μας λυτρώσει και τα παπούτσια να μας δώσει

γιατί όσο μένουμε βρωμάμε και νοητά τους κυβερνάμε…

 

(αχ μανούλα και πατέρα, αχ και να έβρισκα τη σφαίρα

που το δράκο να σκοτώνει μες το μαρμαρένιο αλώνι..

Τούτη η ζήση τιμωρία για να ζούνε τα θηρία

και τους τίτλους τους να αλλάζουν όσο εμένα νε με σφάζουν…)