Σαθρά θεμέλια
σκάω απ’ τα γέλια
την τόση την αφέλεια
σαν θυμάμαι

μπροστά δεν έβλεπα
και όμως προέβλεπα
μαζί μέχρι το τέλος
πως θα πάμε

εγώ και η πλάνη μου
τρίτο στεφάνι μου
πιστός δεν μένεις
μοναχός μες στην αγάπη
πολλοί σε πλάνεψαν
που σε ζωντάνεψαν
σου δώσαν φεύγοντας
να πιεις χρυσό το χάπι

στα δυο με χώριζα
κι ότι σε όριζα
καθώς μου κράταγες
το χέρι είχα πιστέψει

φτωχή μιζέρια μου
άδεια τα χέρια μου
ότι έχει φύγει
δεν μπορεί να επιστρέψει