Κύλησε ο χρόνος απ’ τα χέρια μου
και δεν μπορεί να σταματήσει
σαν παραμύθι που το έκλεισα
γιατί έχει ο ύπνος ξεκινήσει

όνειρα θα ‘ρθουνε στα μάτια μου]
που δεν μπορώ να σταματήσω
άραγε πως περνάς τα βράδια σου
αμίλητη θα σε ρωτήσω

ένα τσιγάρο δρόμος που έχασα
σβήνει στα χείλη όλο πίκρα
κι ένα τασάκι με μισόλογα
πετάει ξερή μια καληνύχτα

φρένο στον χρόνο τρόπο να έβρισκα
τους λεπτοδείχτες να φρενάρω
εδώ είμαι εγώ
εδώ και η λεία σου
και την προσφέρω στον κουρσάρο